De occupy tentenkampen gaan hun achtste week in. Ik ben benieuwd hoelang ze het volhouden nu het kouder en natter wordt. En wat het moment is dat ze ermee kappen. Een hagelbui of een toezegging?
Ik puberde in de zeventiger jaren en vond het een angstaanjagende tijd: de koude oorlog en de neutronenbom rukte me uit mijn droom van de kindertijd. Jongeren van nu ontwaken in een wereld waarin de problemen wereldomvattend zijn: klimaatverandering, overbevolking, resistentie tegen antibiotica, opraken van fossiele brandstoffen, drinkwaterschaarste. Wereldleiders lijken zich echter minder om deze ons bestaan bedreigende problemen te bekommeren dan om geld, banken, economie, eurocrisis. En daarblij lijkt het of het van het grootste belang is om het bestaande systeem veilig te stellen.
Zo nu en dan is er een kleine opleving van algehele bewustwording en bereidheid tot verandering. Al Gore met zijn film ‘the inconvenient truth’ was zo’n moment. De klimaatconventie in Kopenhagen was een tweede moment. Maar zo’n oplaaiend vlammetje wordt snel weer gedoofd. Er verandert niets, de problemen komen steeds onafwendbaarder dichterbij. We rijden in een auto luisterend naar de radio waarop een kettingbotsing gemeld wordt en terwijl we lekker hard doorrijden en het vervelende nieuws op de radio afzetten passeren we de ene na de andere zijweg zonder dat we de kans grijpen om af te slaan, omdat we steeds weer te lang overleggen of we wel of niet…. kans verkeken.
Jongeren weten niet hoe de wereldomvattende problemen aan te pakken. Ouderen evenmin. De problemen zijn te groot, de oplossingen te ver buiten het blikveld van een individu.
De reacties zijn voorspelbaar: sommigen wenden zich af, gaan door met hun eigen leven en rekenen erop dat anderen de wereldproblemen oplossen; anderen worden recalcitrant, onvoorspelbaar en verzinnen individuele radicale acties. Meestal leveren die niets op behalve individuele ellende. Anderen proberen vanuit bestaande structuren dingen te veranderen, vanuit de politiek, wetenschap, media. Uiteraard vind ik, politicus die vanuit bestaande structuren werkt aan een wereld waarin het ook voor mijn kinderen fijn is om te leven, dat de juiste methode. Maar dan moeten ze wel resultaat zien van hun handelen, anders wordt het gevoel van onmacht steeds groter.
In de tentenkampen van de occupybeweging zijn mensen verenigd met verschillende achtergronden en drijfveren. Wat hen bindt is hun onvrede over het gebrek aan mogelijkheden van beinvloeding. Ze protesteren tegen de macht van banken, inhaligheid en falende politieke elite. Ze roepen dat de financiele en politieke elite niet luistert naar de boodschap van de financiele crisis van afgelopen jaren waarbij is gebleken dat het systeem niet deugt. Dat de elite ernaar streeft beter auto te rijden, de radio uitzet en op de kettingbotsing afstevent. De occupybeweging wil een zijweg in maar zit niet aan het stuur.
Ze zetten tentenkampen op en zoeken aandacht. Wat als die aandacht er niet komt? Wat als de hagelbui eerder komt dan de toezegging? Ik hoop van harte dat het ze lukt. Dat ze het gevoel krijgen invloed te hebben over de koers en mee mogen doen.