Verleden week is mijn broer overleden. Hij was al jaren ziek, had Multiple Sclerose. Het afscheid was gepland, maar daardoor niet minder triest. Sterker: nooit eerder heb ik zo’n bizarre dag meegemaakt en zo’n dag wens ik niemand toe. De hele dag wachten tot 18.00 uur, koffie drinken, praten, en dan weer op je horloge kijken – nog vier uur, nog drie uur, nog een half uur, nog tien minuten……

Na het overlijden begon de hectiek van het geregel. Mijn broer wilde eenvoudig en goedkoop begraven worden. Dat hebben we met de naaste familie zoveel mogelijk samen ingevuld.

Hij wilde de goedkoopste kist zonder fratsen. Bij de goedkoopste kist hoorde een satijnen witte bekleding  met kantjes. Dat past niet bij mijn broer. Uiteindelijk hebben we een eenvoudige kist met strakke witte bekleding uitgezocht. Gekleurde bekleding leek ons mooier maar was 200 euro duurder. Dus hebben we bij de Hema een prachtig donkergrijs onderlaken gekocht en daar het kussen mee bekleed. Dat voelt helemaal goed.

We hebben mijn broer zelf aangekleed en in de kist gelegd. Onder begeleiding uiteraard. Ook dat voelt helemaal goed. We hebben zelf een prachtige kaart gemaakt, zelf een advertentie opgesteld, en alles zelf verstuurd. We hebben het afscheid zelf verzorgd, onder uitstekende begeleiding van het uitvaartcentrum. Mijn moeder heeft zelf in haar eigen tuin de bloemen geplukt waarvan een bloemenzaak een prachtig bloemstuk heeft gemaakt voor op de kist. We hebben de kist zelf met zes naasten gedragen. Mijn broer, vogelaar, komt niet onder een steen te liggen maar onder gras. Goedkoper en passender bij hem.

Het was een emotionele week. Wij, naaste familie, hebben samen voor een mooi afscheid gezorgd en dat voelt helemaal goed. Niet alles verliep even harmonieus, maar daar zijn we ook weer zelf samen uitgekomen. Juist daardoor zijn we naar elkaar toe gegroeid.

Een verdrietige week, maar het is helemaal goed zo.