fufuIn mijn kelderkast vind ik nog een onduidelijk blauw met wit pakje. Wat erin zit kan ik wel lezen: fufumeel! Hoe ik eraan gekomen ben, weet ik echt niet. Deze fufu is meel van banaan, cassave en aardappelen en komt uit West-Arika. Daar maken ze er een dikke puree van, vergelijkbaar met onze aardappelpuree. Daarbij wordt dan meestal een saus gegeten met tomaat, uien en kip, of spinazie of andere groene blaadjes. Vaak zie je ballen fufu in een pan ‘soep’ drijven.

In grote delen van Afrika bestaat de warme maaltijd uit iets soortgelijks: ugali, nshima, fufu:  een puree van maismeel, cassavemeel, rijstemeel, sorghummeel, yam, gierstmeel of wat dan ook met een saus van groente en vlees. Van die puree draai je met je hand balletjes, en daarmee dip je een beetje saus op. Het balletje behoor je niet te kauwen maar door je keel naar binnen te laten glijden.

Gezien mijn actie om onduidelijke pakjes op te maken eten we dus fufu tot het pakje leeg is en dan koop ik het niet meer. Tenzij het een hit wordt bij mijn gezin. Zou het?

De eerste dag: fufu met een veganistische curry van wortelen, bloemkool, tomaten en prei met cocosmelk en pindakaas. Op smaak gemaakt met allerlei typische curryspecerijen zoals koriander en kardemon. Hierbij gefrituurde tofublokjes en fufu. Lekker! Zoon1 draaide enthousiast balletjes met zijn hand, zoon2 en ik hielden het bij een vork.

De tweede dag: fufu met een soortgelijke groentemix die iets minder lekker uitviel omdat inmiddels de kokosmelk, tomaten en prei op waren. Zoon1 was niet thuis, dus konden we een niet-veganistische maaltijd maken. Ik vond nog een pakje spekjes en rookworst. De fufu werd slijmerig en zag er niet zo smakelijk uit. De groente, weer op smaak gebracht met pindakaas en Indische specerijen, smaakte lekker.

Vanavond de derde dag fufu en dan is het pakje leeg. Zoon2 vindt het experiment helemaal niks, dus voorlopig koop ik geen fufu meer!

Advertenties