Zoons zijn groot. De tijd van Lego, Knex, Znap is voorbij. Op zolder staan 3 dozen met Lego-bionicles. Meters kinderboeken, prachtige boeken waaruit ik heb voorgelezen: de hele Narnia serie, de Kleine Huis boeken, prentenboeken, kinderencyclopedieen. Ik mijmer weg terwijl ik ze in mijn hand neem. Ik kijk weemoedig in dozen met knutselspullen, en droom weg over de vele leuke middagen vroeger: samen schilderen, knippen en plakken, matjes vlechten, borduren op gaas. Planken vol met spelletjes: Mens erger je niet, Halma, Zeus en Hera, Memory.

Die tijd komt niet meer terug. Wie weet krijgen zoons zelf kinderen en komen die bij oma logeren, maar wie weet ook niet. Waarom bewaar ik dit allemaal?

Het was een heerlijke tijd met drie opgroeiende zoons die altijd bezig waren. Heb ik al deze spullen nodig om herinneringen op te halen? Krijg ik van het gemijmer over vroeger positieve energie of weerhoudt het me om verder te gaan?

Wat is het moment om alles op te ruimen? Hoe zien jullie dat?