kledingfabriekAlweer een ramp in een kledingfabriek in Bangladesh: een gebouw van 8 verdiepingen stortte in. Meer dan 200 doden, 1000 gewonden. Vooral meiden van 18 tot 20 jaar werden bedolven onder het beton.

Kledingfabrieken in Bangladesh zijn berucht: zie bijv dit artikel van Schone Kleren Campagne: werkweken van 60 uur voor loon van 28 euro per maand. En dat in onveilige gebouwen zonder branduitgangen met onveilige stroom en tralies voor de ramen. Er moet zo goedkoop mogelijk geproduceerd worden, en wel omdat wij hier in Nederland niet meer dan 4 euro voor een Tshirt willen betalen en elke maand nieuwe kleren willen.

De kleding die het bedrijf maakte was bestemd voor oa Libra (?), C&A en Walmart. C&A ontkent dit. Misschien maakten de meiden een deelprodukt voor een andere fabriek: ze zetten bijv de hele dag ritsen in terwijl C&A het contract met een andere fabriek heeft. In de NRCnext worden ook Zara, Mango en Primark genoemd. Bij al deze merken koop je een T-shirt voor 2 tot 4 euro, zeker in hun outletwinkels.

Katoen wordt verbouwd, geoogst, gewassen en getransporteerd naar een fabriek, gesponnen tot garen, gebreid tot tricot, geverfd in de nieuwste modekleur, getransporteerd naar Bangladesh, daar geknipt en genaaid tot T-shirts, getransporteerd naar Europa, in Nederland in een winkel gehangen en tenslotte verkocht voor 2 euro. Hoeveel verdient de boer, de naaister?

Op de markt kost T-shirtstof 9 of 10 euro per meter. Uit 1,20 meter haal je 2 T-shirts. Dan heb je nog garen nodig van 3,40 euro per klosje en een meter bandje voor de halsboord – 1 euro. Dus je zelfgemaakte T-shirt kost je zo’n 7,50 euro. En dan moet je nog ruim een uur knippen en naaien – vooral de halsboord is lastig. Dat kunnen die Bengaalse meiden van 18 veel beter dan ik.