Ik lig op mijn bed te luisteren naar Frank Boeijen die nu op de markt speelt. Dat is zo dichtbij dat ik zelf de muziek niet harder zou hebben gezet.
5 Mei is in Wageningen een unieke dag. Een groots feest dat begint op 4 mei om 24 uur met het ontsteken van het vrijheidsvuur en de estafetteloop waarbij meer dan 1600 lopers het vuur naar alle provinciale hoofdsteden brengen.
Overdag is in een park een gezellig kinderfeest, in een ander park zijn kleine podia voor acrobatiek en theater. In een congrescentrum is een symposium over vrede en vrijheid. In een park komen honderden oudmilitairen uit Canada, Schotland, de VS en Nederland – en andere geallieerde landen samen en houden als het ware een grootse reunie. Parachutisten landen tussen de universiteitsgebouwen, eresaluutschoten worden afgevuurd, muziekkapellen en doedelzakbands treden op. Hun hoogtepunt is het defile door de stad.
Verspreid over het centrum van de stad zijn 17 muziekpodia met grote variatie: van Corrie Konings tot aan house.
Iedereen viert zijn eigen feestje, tegelijkertijd, door elkaar heen en met respect voor de ander. Tijdens het defile zijn alle podia stil en worden de oudmilitairen toegejuicht door tienduizenden die daarna weer op hardcore uit hun dak gaan.

Enkele jaren was het defile illegaal, niet erkend door het Ministerie van Defensie. Maar de Canadezen, Schotten en Amerikanen boekten gewoon weer een ticket en verwachtten hun defile. Hun mooiste dag van het jaar, waar zij, elk jaar een jaartje ouder en strammer – en minder in aantal – staan op de oude legervoertuigen, stralend, toegejuicht door 100.000 omstanders. Zo’n dag neem je hen niet af, en inmiddels erkent het Ministerie dat ook. En zo hoort dat ook. Die 80plussers maken dat wij ons feestje van vrede en vrijheid mogen vieren.