Vrijdag was mijn laatste werkdag.
Eigenlijk is er tot nu toe nog niets veranderd: zaterdag en zondag was een gewoon weekend, en maandag en dinsdag werkte ik sowieso nooit.
En toch voelt het anders. Ik hoef vandaag geen 101 dingetjes te doen die ik af wil hebben voordat de werkdriedaagse weer begint, zoals boodschappen, wc schoonmaken, rest van het huis een rondje, boeken terug naar bieb, de was, tuin een beurt. De vier dagen vrij waren altijd vol hobby’s, zoals viool spelen, naaien, lezen, tuinieren en knutselen. De eetkamer raakte elke week weer vol met liggende klusjes, een jasje waar een knoop op genaaid, een lamp waarvan de stekker niet meer goed is. De vierde dag ruimde ik dat allemaal weg, had een driedaagse werkweek met een normaal huishouden en dan begon het weer.
En nu? Ik heb nergens zin in. Immers, alles kan morgen ook nog wel, toch?