multomapPrachtig is hij geworden. Gistermorgen was het nog een kapotte multomap, waarvan alleen de metalen ring goed was. De flappen van groene skai waren uitgescheurd. Ik had de map al sinds mijn middelbare schooltijd, dus zo’n 40 jaar!

Omdat de ring nog goed was en beter dan bij nieuwere mappen, kon ik hem toch niet weg doen. Dat kennen jullie inmiddels van mij. Niet dat mijn huis vol troep staat, juist niet: ik wil niets kopen als ik nog iets dergelijks heb dat nog best opgeknapt kan worden. Nu ik zeeen van tijd heb, pak ik steeds een klusje op.

Gisteren dus deze multomap uit de zeventiger jaren. Ik heb de kapotte map losgeknipt, de originele kartonnen binnenkanten uit de flappen naast elkaar op stof gelegd met enkele mm ertussen en omgetrokken met viltstift. Van restjes stof wat hoesjes en een zakje genaaid, en toen het geheel in elkaar genaaid en de kartonnen erin geschoven. Even goed nadenken wat de slimste volgorde van werken is, maar moeilijk is het niet.

Toen kwam het deel wat gruwelijk tegenviel: de oude klinknagels moesten verwijderd worden uit de metalen ring. Het lukte niet met een nijptang, een kniptang noch met een ijzerzaag. Ik ben met map en ring naar de schoenmaker gegaan, en die heeft er ook nog 10 minuten aan staan prutsen. Uiteindelijk heeft hij de slijptol erop gezet. In de 70-er jaren maakten ze deze dingen dus van roestvrij staal. Kom daar nu maar eens om bij de Action of Hema. De schoenmaker heeft ook de twee nieuwe klinknagels erin geslagen. Intussen hadden we een leuk gesprek over parkeervergunningen voor winkels in de binnenstad, en hij wou geen cent hebben voor dit gepruts. Nou was ik daar al vaste klant, maar anders was ik het nu geworden. Hulde, schoenmaker!

Een zwak punt van dit hele project: ik gebruik dit soort mappen nooit.