Ik heb net ‘Wedding Night’ van Sophie Kinsella gelezen, het derde boek van haar dat ik lees. Ik vond het minder goed dan de andere twee boeken van haar die ik gelezen heb, en hier een gecombineerde recensie van deze drie boeken.

Sophie Kinsella, pseudoniem van Madeleine Wickham, is het meest bekend vanwege haar shopaholic serie. Die ken ik dus niet.

Ze is een van de weinige auteurs die mij aan het lachen krijgt, maar helaas niet bij Wedding Night. Ze schrijft over hilarische situaties van jonge vrouwen. De verhalen gaan relaties en liefde, het begint goed, in het midden zit een probleem en het eindigt met een romantisch goed huwelijk. De drie boeken die ik gelezen heb volgen alle drie dit stramien, dan weet je dat vast: op de laatste bladzij trouwen ze of beloven ze elkaar te trouwen.

Aanpakken: over een jonge superambitieuze topadvocate die een fout maakt en daarvan zo in de war raakt dat ze vlucht. Ze komt verdwaasd terecht in een dorpje en gaat werken als huishoudster. Terwijl ze niet weet wat een pollepel is, hoe ze een ei moet bakken of moet stofzuigen of een knoop aannaaien, want zulke dingen heeft ze nog nooit gedaan.

Mag ik je nummer even: over een jonge vrouw die haar verlovingsring kwijtraakt en een mobieltje vindt. Dat mobieltje was van de persoonlijke assistente van een carrieretijger, die net kwaad haar ontslag had ingediend en het werkmobieltje had weggegooid. Onze hoofdpersoon gaat zich bemoeien met de berichtjes die binnenkomen op het mobieltje.

Wedding Night (ik denk niet dat het al vertaald is): over een jonge vrouw die denkt dat haar vriend haar een aanzoek gaat doen, dat doet hij niet, en dan raakt ze zo de kluts kwijt dat ze de volgende dag trouwt met een jeugdvriend en met hem gaat ze op huwelijksreis.

Ik heb de drie boeken in het engels gelezen: simpel engels, hier en daar een woord dat ik niet ken maar daar is overheen te lezen. Hilarische boeken, vooral bij ‘Mag ik je nummer even’ liepen me soms de tranen over de wangen. Literatuur is het niet, wel leuk.