Er is een tweedeling in de samenleving aan het ontstaan: aan de ene kant mensen met veel vrije tijd maar die minder kunnen of zelfs hulp nodig hebben en aan de andere kant mensen die het druk hebben en dan ook nog die zorgtaken op zich moeten nemen.

Dat zegt Marielle Cloin vandaag in Trouw.
Op Twitter was ook aandacht voor dit bericht, maar dan als “mensen poetsen steeds minder en slapen meer”. Dat komt uit hetzelfde rapport van het Sociaal en Cultureel Planbureau, en vond men blijkbaar interessanter.
Maar die nieuwe tweedeling waar Cloin het over heeft, die herken ik ook. Alhoewel niet iedereen met veel vrije tijd minder kan, integendeel, er komen zoveel werklozen bij, er komen steeds meer jongeren met veel vrije tijd. Maar een tweedeling tussen mensen met veel vrije tijd en zonder werk, en mensen die werk, gezin, vrijwilligerswerk en zorgtaken proberen te combineren, die herken ik.

Omdat Nederland steeds meer verandert in een samenleving waar de mensen hun zorg zelf moeten regelen, zal de tweedeling van Cloin toenemen. Jonge mensen met een gezin en een baan die dan ook nog hun ouders moeten verzorgen.
Tja, ik heb lang in Afrika gewoond waar generaties dichter op elkaar zitten in leeftijd en ook in ruimte. Waar grootouders op de kinderen passen en het huishouden doen als de jongeren werken, zodat die niet overstresst raken zoals hier herhaaldelijk voorkomt. En waar de jongeren voor de ouderen zorgen zodra die dat nodig hebben, maar dan zijn ze zelf al weer uit de kleine kinderen. Ik heb dat altijd bijzonder gevonden, een voorbeeld voor onze samenleving.
Een samenleving is moeilijk te veranderen. De regering kan wel willen dat jongeren naast hun eigen baan en werk ook nog voor ouderen zorgen, zo gemakkelijk is dat niet. De meesten hebben hun ouders niet in de eigen straat wonen, maar een uur rijden verderop. Hoe help je dan met wassen en aankleden?
Ik ben benieuwd hoe onze samenleving zich ontwikkelt, of we de positieve dingen van andere landen overnemen.