Ik vond het spannende TV gisteravond, maar ik ben vast een kleine minderheid. Het ging over het woonakkoord en of Adri Duivesteijn zou instemmen of niet. Uiteindelijk deed hij dat. Nee dit wordt geen politiek stukje, geen reclame voor de PvdA.

En toen barstte internet los. Lekker aan de zijlijn staan en schreeuwen, lekker hakken op de PvdA die immers altijd draait. Maar als je vanaf de zijlijn schreeuwt maak je nooit een goal, geen goede voorzet en zelfs niet een redelijke pass. Je staat dan gewoon aan de kant.

Meedoen is veel moeilijker. Dat geldt niet alleen in de politiek, maar in het hele leven. Neem een gezinsgesprek: met zijn vijfen rond de tafel overleggen we waar we heen gaan met de vakantie (ja dit is lang geleden). Een haakt af: ‘jullie luisteren toch niet, ik ga TV kijken.’ De andere vier overleggen, luisteren en praten, en uiteindelijk komt er een goed plan uit. Waar iedereen mee kan leven. Behalve die ene dan, die heeft immers niet meegedaan.

Zo is het ook in de politiek. Je hebt een eigen visie, maar je zit met andere partijen in een team. Je krijgt nooit precies wat je wilt. Je duwt en trekt, en buigt uiteindelijk het beleid de kant op die je wilt. Of dat voldoende is, is voor iedereen verschillend. Duivesteijn is enigszins tevreden, in elk geval genoeg tevreden om in te stemmen. Ik respecteer dat, ik kijk zelf vanaf TV toe en heb geen inside-informatie. Jammer vind ik het wel, ik had meer gewild. Helaas, je krijgt niet altijd je zin.