Zoon3, 20 jaar alweer, zal koken. Dat wil zeggen: hij belooft zelf pizza’s te kopen en zelf op te warmen. Ik haal hem over dat we samen zelf pizza maken.

Ik maak het hem niet te moeilijk maar ook niet te makkelijk. Ik koop een pak pizzabloem, een pot tomatensaus met een smaakje erdoor en een zak geraspte kaas. Champignons, paprika, kruiden, en allerlei ander mogelijk beleg heb ik wel in huis.

Met een vork kneedt hij het deeg (terwijl ik deeghaken zoek) en daarna maakt hij een perfecte bal met zijn handen. Ik vet een bakplaat in en met een pindakaaspot als deegroller verspreidt hij het deeg over de bakplaat. Ik snijd intussen paprika en champignons. Zoon verspreidt de tomatensaus en kaas, maakt er iets moois van met de stukjes paprika en champignons en Italiaanse kruiden. We zijn samen minder dan een kwartier bezig als de pizza de oven in gaat.

Een half uurtje later eten we met smaak onze zelfgemaakte pizza.  Zoon geeft toe dat dit een goed plan was. Weinig werk, lekker, en goedkoop. Bovendien is het gezellig om samen bezig te zijn.