Rutte herhaalt nogal vaak dat wij, consumenten, meer moeten uitgeven. Dan zouden we de economie helpen en dat is goed voor ons allen.

Daar zit wel een haakje aan. Het ontbrekende toverwoord is vertrouwen.

Wat goed is voor ons allen is namelijk niet perse goed voor mij. Ik ga pas meer uitgeven aan consumptiegoederen als ik erop kan vertrouwen dat ik mezelf niet in de vingers snijd. Damocles merkte dat genieten moeilijk is als een zwaard aan een dunne draad boven zijn hoofd hangt. Voor mij, en voor velen met mij, hangt mijn hypotheek als een zwaard aan een te dunne draad boven mijn hoofd. De ontwikkeling van mijn inkomen, de (terecht) strengere eisen van de bank, de waardeontwikkeling en verkoopbaarheid van mijn huis zijn onzeker. Het is een dun draadje, en de enige manier om dat te verstevigen is de hypotheek te verlagen. Ik los af zodat ik minder angstig word over de ontwikkeling van mijn inkomen, onafhankelijker word van de bank, meer vertrouwen krijg dat het goedkomt.

Door af te lossen verstevig ik ook de draad boven de Grote Economie: de Nederlandse banken hebben immers veel te veel schulden uitstaan in hypotheken, in totaal 800 miljard, het hoogste bedrag van Europa. Die schulden moeten snel en drastisch omlaag want maakt de banken instabiel. Mijn bank is blij met mij.

Vertrouwen kan Rutte niet afdwingen. Hij zou eraan moeten werken om dat vertrouwen te stimuleren. Door aflossen aantrekkelijk te maken, bijvoorbeeld door geen belasting te heffen over het bedrag dat je aflost. Door het huis in box 3 te zetten, zodat de hypotheekrenteaftrek niet meer inkomensafhankelijk is en het voor iedereen gunstiger wordt om af te lossen.

Leven zonder schulden, in een huis dat van mezelf is, is een leven zonder financiele angst. Leven vol genieten en met vertrouwen in de toekomst. Pas dan weet ik zeker dat het goedkomt met mij en met mijn bijdrage aan de Grote Economie.