Volgens het CBS, het Centraal Bureau voor de Statistiek, telde Nederland in 2013 gemiddeld 656.000 werklozen. Dat is 656 duizend keer een persoonlijk drama. 656 duizend mensen met een persoonlijk verhaal.

Werkloos worden is een schok die je wereld op de kop zet. Werkloos zijn is nog harder. Solliciteren is bijna een dagtaak en elke afwijzing knalt erin. Ik zie fantastische mensen in mijn omgeving kapot gaan door de stress van het solliciteren en de afwijzingen die erop volgen. Ze draaien door tot ze inderdaad niet meer passen in geen enkele werkplek.

Eigenwaarde is hierbij het sleutelwoord. Eigenwaarde brokkelt af tot armzalige brokjes persoonlijkheid.

Vakantie hebben is leuk, maar werkloos zijn niet.

Ik heb bewondering voor mensen die hun leven structureren zonder dat van buiten structuur wordt opgelegd. Schilders, schrijvers, componisten.

Vader was musicus en genoot van zijn vakanties (met componeren was geen droog brood te verdienen dus gaf hij les op een conservatorium) waarin hij eindelijk kon componeren. ‘Nou heb ik eindelijk vakantie, en nou moet ik op reis” waren zijn gevleugelde woorden toen Moeder een gezinsvakantie naar Vlieland had gepland. Moeder regelde in ons hotelkamer een piano, en Vader was gelukkig.

Voor je eigenwaarde is een baan echt niet nodig. Het UWV zou niet alleen mensen moeten leren hoe te solliciteren, maar ook hoe op een andere manier je leven zinvol in te vullen. Al is het maar door een minibedrijfje te beginnen met een Etsy-winkel met zelfgemaakte enveloppen van een oude atlas en daarnaast vrijwilligerswerk te doen in een bejaardenhuis of op een school. Bezig zijn, iets doen, nuttig zijn.

656.000 mensen zonder eigenwaarde is ontwrichtend voor de samenleving, maar 656.000 mensen die lekker bezig zijn, is een bron van energie en inspiratie.