Een Vriendin vertelt me over haar Moeder. Het is voor de zoveelste keer hetzelfde verhaal: Moeder die ouder wordt en niet meer zo goed alleen kan wonen. Niet meer zo vaak doucht, haar kleren niet zo vaak wast, haar huis wordt viezig. Koken doet ze ook niet meer zo vaak.
En nu is ze ziek. Of Vriendin en haar twee Broers de taak kunnen verdelen, want altijd moet er iemand bij Moeder zijn.
Hoe combineer je dat met je eigen leven, een baan en een gezin en anderhalf uur rijden van Moeder?

Ik blog dit vaker: zorgen over onze Ouders hoort bij mijn leeftijd. Ik vraag me af of wij de eerste generatie zijn met dit probleem. Vroeger, lang geleden was wellicht de oplossing om Moeder in huis te nemen. Of een van de dochters bleef ongetrouwd en bleef thuis wonen. Mijn grootouders gingen al vrij jong naar een bejaardentehuis toen hun partner stierf. Maar onze Ouders zijn op zichzelf blijven wonen en mijn generatie is uitgevlogen. Daar maak je niet zomaar weer combihuishoudens van in die kleine eensgezinshuizen.
Mijn Moeder is 84 en woont alleen in een dorp. Ze wil daar niet weg, ze ziet wel als het zover is. Ik maak me grote zorgen.

Advertenties