Ik werk flex. Invalwerk, nulurencontract, uitzendwerk. Daarnaast verhuur ik twee kamers, krijg nog wat alimentatie, laat mijn vermogen toenemen door te beleggen en krijg uiteraard mijn gemeenteraadsgeld. En tenslotte probeer ik geld te verdienen met mijn hobby’s, vandaar dat ik twee boekjes heb uitgegeven en ga ik binnenkort in een breiwinkel een cursus sokkenbreien geven. Sprokkelen dus.

Vastigheid, zekerheid? deels wel deels niet. Het verhuren van kamers gaat door als ik ziek ben, en dat geldt ook voor de raadsvergoeding en de alimentatie.
Pensioenopbouw? Nu niet, maar gelukkig vroeger wel en volgens mij hoef ik straks niet bedelend op straat te zitten.
Andere dingen die ik mis: interne cursussen die betaald worden door de werkegever, loopbaanbegeleiding, functioneringsgesprekken, bijscholingscursussen. Ik moet alles zelf organiseren en zelf betalen.

Het heeft zeker voordelen.
Ik geef weinig uit, zo min mogelijk en heb tijd en kans om dat zo te doen dat ik wel geniet. Het ligt absoluut aan mij dat winkels zo weinig verkopen.
Ik deel mijn eigen tijd in, zodat ik nu op maandagochtend thuis met een poes voor me en een kop koffie naast me dit blog zit te typen.
In een koud huis, dat wel, solidair met Groningen.

Maar er zijn er zovelen zoals ik. Steeds meer en als het aan de ondernemers en sommige liberale partijen ligt, zoals D66, GroenLinks en VVD, wordt het de norm. Flexflexflex en een leven lang leren. Eigen verantwoordelijkheid over je eigen leven, zelf kansen creëren. Hoppen van baantje naar contractje. Jouw schuld als het niet lukt.

Dit is de doodsteek voor de middenklasse. Ik zie om me heen dat die afglijdt. Gezinnen met steeds grotere problemen als een baan wegvalt. Jongeren die geen gezin meer kunnen opbouwen, geen huis kunnen kopen. Vijftigers die moe zijn van het hoppen, netwerken en opdrachtjes binnenhalen en snakken naar rust. Die steeds goedkoper gaan leven en zich onttrekken aan de samenleving. Een verpauperende middengroep, daaronder een morrende ondergroep en bovenaan uiteraard de geslaagden.

Ik heb dit in zoveel landen gezien en verzet me ertegen hier in Nederland. Ik ben overtuigd van de kracht van de sociaaldemocratie. De kracht van ons land was juist die middenklasse die het goed had. De economie draait op een middenklasse die geld heeft en uitgeeft. De staat draait op de middenklasse die gebruik maakt van voorzieningen en belasting betaalt. De samenleving draait op de middenklasse die lid is van sport- en culturele verenigingen, kerken, die vrijwilligerswerk doen en naar elkaar omkijken.

Een samenleving zonder middenklasse functioneert niet, die implodeert.

En wie het allemaal nog veel mooier heeft verwoord: lees de column van Martin Sommer in de Volkskrant van afgelopen zaterdag. Steengoed stuk.