Net kwam een buurvrouw langs die mijn verjaardag op 1 mei gemist had. Ze was bij haar familie in Duitsland geweest en net terug. We raakten in gesprek over hoe de bevrijding in Duitsland wordt gevierd. Op het Duitse 8 uur nieuws was de herdenking in Wageningen met het defilé. In Duitsland zelf is 5 mei geen speciale dag, maar wel 8 mei, het uiteindelijke slot van de oorlog in Berlijn.

Een feest met een defilé waarin dan de oude Duitse veteranen meelopen is niet echt op zijn plaats. Maar wel een herdenking, met speeches van al. Ik herinner me een geweldige speech van Von Weizsäcker, lang geleden president, die sprak over de noodzaak het verleden onder ogen te komen in ermee in het reine te komen. Een stukje (uit Wikipedia) uit die toespraak uit 1985:

Der 8. Mai ist für uns Deutsche kein Tag zum Feiern. Die Menschen, die ihn bewußt erlebt haben, denken an ganz persönliche und damit ganz unterschiedliche Erfahrungen zurück. Der eine kehrte heim, der andere wurde heimatlos. Dieser wurde befreit, für jenen begann die Gefangenschaft. Viele waren einfach nur dafür dankbar, daß Bombennächte und Angst vorüber und sie mit dem Leben davongekommen waren. Andere empfanden Schmerz über die vollständige Niederlage des eigenen Vaterlandes. Verbittert standen Deutsche vor zerrissenen Illusionen, dankbar andere Deutsche für den geschenkten neuen Anfang.

Tja, herdenken en vieren is aan deze kant van de grens heel wat gemakkelijker.