Vanmorgen lag ik voor het eerst dit jaar op mijn bank onder een dekentje, met poes, stapel post, kranten en een kop koffie. Zoon heeft een loge, en we raken aan de praat over het Leven.

Zij houdt van de winter en is gefascineerd dat in de winter de natuur het wint van de mens. Sneeuw, ijzel, vorst heeft tot gevolg dat onze georganiseerde samenleving in het honderd loopt. Het verkeer stokt, vergaderingen beginnen te laat, keurige marmeren vloeren in kantoorgebouwen worden modderig. Een verrassend inzicht. Ik haat de winter vanwege het gebrek aan licht. De winterdip, ik heb er elk jaar weer last van.

In de winter zijn vooral oudere mensen eenzamer. Ze gaan er minder uit en anderen komen minder bij hen. Veel mensen zijn juist in de winter depressief, ook jongeren.

Hoe moet het zijn als je leeft in harmonie?  In de zomer ben je dan druk druk druk, wat ook kan met die lange dagen. In de herfst bereid je huis en haard voor op de winter. In de winter ga je naar binnen. De winter is de tijd voor menselijk contact. Gesprekken en verhalen bij het haardvuur, kommen soep, warmte, lange avonden bij kaarslicht. De tijd van warmte en gezelligheid.

Helaas is het nu niet zo. Mensen met een baan zijn in de winter net zo druk als in de zomer. Ze staan op in het donker en komen thuis in het donker. Dat is waarom ik de winter haat: maar een paar uurtjes licht en dan zit ik binnen. Bah.

Ik denk dat het goed is om niet zomers en winters krampachtig vast te houden aan hetzelfde ritme en dezelfde bezigheden. Om inderdaad toe te geven dat ik in de winter minder zin heb in druk druk druk en meer behoefte heb aan gezelligheid, mensen om me heen, breiwerk en erwtensoep, haardvuur en poes op schoot.

Terwijl het culturele, maatschappelijke en politieke jaar juist op de winter draait. In de zomer ligt veel stil. Zou het goed zijn om de lange vakantie niet in juli maar in december te houden? Ik ben wel benieuwd naar reacties. Jullie denken vaak lekker met me mee, fijn vind ik dat.