Ik koop nooit bloemen. Soms krijg ik wel eens een boeketje, iets vaker krijg ik een PvdA-roos. Voor zo’n enkele roos heb ik zelf een mooie vaas bedacht: een aluminium limonadesiroopbus. Even hard trekken aan het plastic deksel totdat dat eraf vliegt, en je houdt een aluminium kleurrijke vaas over met smalle opening voor een tak of bloem met lange steel.

Wat doe ik dan toch met 19 vazen? Geen idee, die verzameling is geleidelijk aan gegroeid, en er nooit iets afgegaan. Ik heb drie vintage jaren70 vazen. Geweldige dingen, kleurrijk aardewerk, oranje met groen en bruin en zo. Ik moet weer glimlachen nu ik ze in mijn handen houd. Ik heb twee grote glazen vazen, waaronder mijn favoriete vaas voor grote veldboeketten, gekregen van Zoon1. En dan heb ik nog wat kleinere vazen van onduidelijk design. Waaronder een leuk glazen vaasje van Kitengela uit Kenia.Voor kleinere bosjes bloemen, maar die heb ik nooit.

Goed, ’t is duidelijk: ik houd de drie jaren70 vazen, want een glimlach is nooit weg, de glazen vaas van Zoon1 en het vaasje uit Kenia. Emmaus, here I come, met 14 overbodige niet zo mooie vazen. Wat zullen ze blij met me zijn.

Advertenties