Het is echt waar, spullen wegdoen wordt gemakkelijker als je eenmaal begint. Ik zie steeds meer dingen die wegkunnen. Nu hoef ik niet zo nodig in een leeg huis te wonen. Ik wil verder lopen, en daarom moet die rugzak lichter en daarom moet de ballast eruit.

Enkele weken geleden heb ik de kelder opgeruimd en vervolgens de muren gewit en de vloer geverfd. Sindsdien loop ik steeds weer met veel plezier die kelder in. Ook heb ik de badkamer en een logeerkamer gedaan. Wat een verschil. Dat motiveert enorm om de rest van het huis aan te pakken.

De grootste ballast zijn dingen van vroeger, van toen het gezin nog gezin was en ik daar het middelpunt van. Dat was een gouden tijd, en het leek me o zo moeilijk de spullen die daarbij horen weg te doen. Maar wat blijkt? Ik vind het fijn om speelgoed weg te geven aan gezinnen die er nu gebruik van maken. Ik ben nu begonnen met het constructiespeelgoed. De Bionicles zijn weg, de Znap is weg, en deze week volgt de Knex en de Lego. Ik kijk naar de dozen, en word weer weemoedig. Wat hebben ze daar geweldig mee gespeeld, wat jammer dat die tijd voorbij is en nooit meer terug komt.

Het is duidelijk: de gouden herinneringen zitten in mijn hoofd, de spullen om me heen maken me ellendig. Zelfs het typen van dit stukje maakt me miserabel. Weg ermee, ik koester de herinneringen en doe de spullen weg.

 

Advertenties