Vorige week was ik met Moeder in Zwitserland. Misschien niet het meest handige wandelland voor iemand van 87, maar we hebben genoten. Terwijl anderen in het hotel lange dagwandelingen maakten, maakten wij wat kortere waar we ook de hele dag over deden. Minder kilometers, maar net zoveel stapjes. We liepen naar Zuort, Vna, Ramosch, Zent (weet je toevallig waar we logeerden?). Kijkend naar Vna, een minibergdorp omringd door grazige weiden en naaldbossen, dacht ik (heel even) aan de Brexit. Ik bedacht dat de mensen in Vna zich waarschijnlijk de melkweg ver weg voelen van May en Johnson. De lokale krant stond er ook niet echt vol mee (British understatement).

Er was wifi in het hotel, ik hield mijn mail bij en las ook de Volkskrant digitaal met een schuin oog. Maar eigenlijk interesseerde ik me daar hoog in Zwitserland meer voor orchideeën, akeleien, het Unterengadiner Fenster en een prachtig vogeltje dat ik nog nooit had gezien: de rotskruiper.

Terug in Nederland las ik over Turkije, Nice, de Brexit en May. Grote gebeurtenissen, waar de krant vol mee staat maar waarbij de duiding nog ontbreekt. Je kunt nu dagelijks al het nieuws over de coup in Turkije lezen, maar je kunt ook over een half jaar de commentaren achteraf lezen. Dan weten we waarschijnlijk beter of die nou echt was of in scene gezet.

Vroeger in Afrika volgde ik het internationale nieuws ook met een schuin oog. Na een maand waren de meeste berichten hoogstens iets opgeschoven. Ik volg nu bloggers die geëmigreerd zijn. Die, na een  heerlijke vakantie vol familie en kennissen in Nederland, weer thuis alle stress en ellende van zich af gooien en verder gaan met het ‘echte’ leven. Die zullen herkennen dat Nederland wel erg met de waan van de wereld leeft. De waan van de wereld van de media dan, niet met het heerlijke feit dat de bramen al weer rijp zijn.

Hoe zou het zijn om in Vna te wonen?