Deze vrije zomer heb ik glutenvrij gegeten. Het kon omdat ik toch alleen thuis was, en dus in mijn eentje mocht bepalen wat ik at. Ik wou het om uit te vogelen of mijn bolle buikje een glutenbuikje is.

Ik begon door in de keuken alles met gluten te verzamelen en in de kelder te zetten. Dat was heel wat: bloem, pasta, muesli, bulgur, spelt, roggemeel, couscous, paneermeel en nog zo wat. Brood heb ik aan Buurvrouw gegeven. Met bril op kwam ik op heel wat etiketten tarwe tegen zoals in mayonaise, kokosmelk, satesaus, kruidenmengsels en soep: alles wat lekker dik en romig moet zijn blijkt tarwe te bevatten.

Daarna heb ik een nieuw dagritme opgezet.

  • ontbijt: havermuesli met yoghurt;
  • koffie;
  • lunch met gebakken ei, kaas, kikkererwten (hoummous), gemengde sla of vaak een groenterest van de vorige dag;
  • thee of weer koffie;
  • avondeten met rijst, bonen, granen en groenten, kaas of tempeh;
  • snaaien: noten.

Het is goed bevallen. Het opgeblazen gevoel is weg, de bolle buik niet, maar die is nog niet gewend om strak te staan. Het was niet zo’n sportzomer (hoewel, daarover morgen meer). E at in Lettelbert avondeten glutenvrij mee en had hetzelfde bevrijdende gevoel erna.

En nu? Ontbijten met havermuesli blijft erin. Maar de uitgebreide lunch kan alleen als ik thuis ben. Ik moet nog een geschikte werklunch verzinnen: iets met in elk geval banaan, winterwortel, kaas en noten, en misschien rijstkoeken. Avondeten met rijst en bonen is prima, verder ga ik glutenvrije basisingredienten inkopen zodat Huisgenoten niet teveel hoeven nadenken bij het koken. Glutenvrij meel, maizena en glutenvrije pasta dus.

Ik sprak met Moeder over gluten, ze vind mijn verhaal onzin. Maar al pratende kwamen we tot de conclusie dat gluten nog niet zo lang zo overdadig in haar voeding zitten. Als kind ontbijtte ze met havermout, lunchte met roggebrood en at aardappelen/groente/vlees bij het avondeten. Het Canadese wittebrood was haar eerste dagelijkse tarwebrood, daarvoor was het iets speciaals voor het weekend, ze vertelt er smakelijk over en haalt herinneringen op. Ze at nooit pasta, pizza of lasagne en ook geen muesli, couscous, tarly, bulgur. Soep dikte ze in met maizena, nu koopt ze een blik. Ze at wel tarwe in koekjes en gebak, maar niet de hele dag door.

Onze voeding is blijkbaar veel tarwerijker dan vijftig jaar geleden. Bovendien is moderne tarwe behoorlijk doorgefokt zodat het per hectare veel meer opbrengt maar misschien wel niet meer zo gezond is. Al met al denk ik dat tarweminderen geen hype is; het is gewoon een goed idee.

Ik ban tarwe niet helemaal uit. Zo nu en dan een koekje of vegakroket mag best. Ik ga dus eigenlijk terug naar het tarweritme van Moeder als kind.