Terwijl Neef en ik kletsen over opruimen en weggooien, mengt Moeder zich in het gesprek. Ze snapt echt niet waarom iemand goede spullen zou willen weggooien. Ze geniet van haar huis en haar spulletjes. Alles past er ruim in. Eens per twee weken komt haar hulp de boel zuigen en poetsen. Ja dan zie ik ook geen reden of het moet zijn om het mij straks gemakkelijker te maken.

Ik ben zonder na te denken begonnen, maar nu ik bijna klaar ben zie ik dat er twee redenen zijn die mij hebben doen besluiten om wel rigoureus op te ruimen:

  • negativiteit verminderen: in het begin van dit proces hoefde ik maar een kastje open te trekken of de ellende kwam op me af. Al die oude knutselspullen van zoon123 lagen daar maar te liggen. Het zien van al dat speelgoed en boeken vulde me met ellendige melancholie. Maar ook een sprei van resten (slechte kwaliteit) acryl die ik nooit heb afgebreid, een half geborduurd tafelkleed (ik houd niet van borduren). Dit wil ik allemaal weg, zodat ik verder kan met mijn leven.
  • vereenvoudigen: ik heb twee banen (de politiek als baan meegeteld), en meerdere hobby’s en bezigheden. Maar mijn schaarse vrije tijd gaat op aan huishouden en administratie. Het huishouden verslonzen vind ik geen optie: ik wil een fijn huis en ik wil ook dat Zoons, huisgenoten, bezoekers en logees het een fijn huis vinden. Dus moet het zonder veel werk opgeruimd en schoon zijn en gastvrijheid en warmte uitstralen.

Opruimen om negativiteit te verminderen en om het leven te vereenvoudigen dus. Ik ben in het wilde weg begonnen, maar nu het bijna klaar is, pel ik vier terreinen af waarmee ik succesvol aan de slag ben gegaan.

  • administratie: dit was het eerste wat ik aangepakt heb, inmiddels acht jaar geleden. Alle betalingen heb ik op automatisch gezet. Overbodige abonnementen opgezegd. Een archiefsysteem bedacht dat ik bijhoud (alles per jaar in een map, geen rubrieken). Een systeem van betaal- en spaarrekeningen bedacht dat werkt. Sindsdien doe ik de hele administratie een keer per week op zondagochtend en ben daarmee in vijf minuten klaar. Geen enkele rekening is onbetaald, ik loop nergens mee achter en kan alles terugvinden. Heerlijk! En sinds ik alle documenten op de computer in de cloud zet, ben ik helemaal zorgeloos. Mij kan niets gebeuren.
  • voorbije hobby’s: sommige dingen staren me aan. Dit herken ik bij TVprogramma’s over hoarders. Een man verzet zich tegen het weggooien van hout want daar wil hij nog eens een kippenhok mee maken, de bumper die al jaren ligt te liggen mag niet weg, want die moet nog een keer op zijn auto, en zo gaat het maar door. Het weggooien van deze illusies was een verademing en gaf me zin om nieuw hobby’s te ontwikkelen. Wandelen, sokken breien, ondergoed naaien en vetplantjes stekken bijvoorbeeld.
  • kinderspullen die hoogstens wachten tot er wie weet wel kleinkinderen komen logeren. Speelgoed, knutselspul en boeken. Dit proces was en is loodzwaar, maar is inmiddels bijna voltooid. Er staan alleen nog een paar rijen kinderboeken waar ik fijne herinneringen aan heb en wie weet mogen ze blijven staan. Ook dit is bevrijdend. Ik merk dat ik de spullen niet nodig heb om de herinneringen te koesteren. De verf maakt me ellendig melancholisch, de geschilderde tekening maakt me weemoedig en bezorgt me een glimlach.
  • huishoudmeuk: hoe leger het huis des te eenvoudiger het huishouden. Ik wil geen prullaria want ik houd niet van afstoffen. Ik wil geen meuk want dan is het teveel werk om het huis netjes te houden. Ik wil geen troep want dan kan ik nooit iets terugvinden. Deze vereenvoudiging is in volle gang.

Wow, dit geeft helderheid. Ik hoef dus niet mijn verzameling planten weg te doen omdat de vensterbank leeg hoort te zijn. Ook mijn breiboeken mogen blijven staan. Kindertekeningen mogen blijven. Nu ik dit zo lees, denk ik dat over een paar maanden mijn huis inderdaad als een zelfgebreide warme wollen trui om me heen zit.

Ruim jij op en zo ja welk doel houd je daarbij voor ogen?