Wie elke dag vroeg opstaat omdat de wekker piept, kan na een tijd zonder wekker toe. Fijn op die dagen dat je op moet en de ipad of mobiel blijkbaar leeg is en de wekker dus niet gaat. Minder fijn op een dag dat je niet op hoeft. En zo zit ik vanmorgen (inmiddels gistermorgen) om zes uur in het donker aan de koffie te bloggen over herenondergoed.

Koud hier in huis! Maar mijn starre principes trouw zet ik natuurlijk geen verwarming aan. Ik ga wel met een kruik onder mijn voeten en een plaid om me heen zitten. Na een half uur heb ik het zoo koud dat ik de verwarming draai van 14 naar 15 graden. Niet overdreven toch? En ja ik heb nog zo’n ouderwetse ronde thermostaat waarbij je zelf aan heen wieletje moet draaien. Wat mijn Huisgenoten maar een kant op kunnen, naar rechts uiteraard, warmer en warmer. 

Terug in de keuken zie ik op het aanrecht de kruik liggen. Wat me brengt op een heel fundamenteel gegeven van een kruik: een warme kruik helpt niet als voetenwarmer als je hem op het aanrecht laat liggen. 

Ik beweer altijd dat je niet moet stil gaan zitten lezen en schrijven als je het koud hebt, maar iets moet gaan doen! Bewegen! Stofzuigen, afwassen, strijken, even naar buiten, poetsen. Met het doen van klusjes word je vanzelf warm.

Maar het is nog zo donker en nog zo vroeg en ik mocht langer blijven liggen. Kortom ik heb geen zin. Eerst koffie en handjes, hoofd en hart  verwarmen. En daarna maar weer  volgens mijn eigen principes leven.

Mijn exschoonvader zei vaak: mensen met principes lopen de boel te belazeren.