Nou dat was wel een heftige klap. Inmiddels zit Asscher op de derde rij achter de SP met in zijn fractie van 9 mensen vier demissionaire ministers/stasis: hijzelf, Ploumen, Dijksma en Dijsselbloem, plus Kamervoorzitter Arib. Dat zal wennen zijn.

Ik ben direct de volgende dag met het verkiezingsprogramma voor de gemeenteraadsverkiezingen 2018 begonnen. Met als mijn centrale uitdaging: hoe vertaal je de sociaal-democratie naar de lokale politiek? Wat is solidariteit op het gebied van groen, ruimtelijke ordening en duurzaamheid? (mijn portefeuille in de gemeenteraad). Heerlijk denkwerk en goed aan mij besteed. Ik ben hartstikke groen en hartstikke links, maar wel via de aanvliegroute van de solidariteit. Solidair met mensen voor wie de gasrekening te duur wordt omdat hun huis zo lek is als een mandje, terwijl ze niet het geld hebben daar wat aan te doen of in een huurhuis wonen. Met de inwoners van noordoost Groningen. Met de inwoners van gebieden in de wereld die hard getroffen worden door de klimaatverandering terwijl de kortzichtige financiële winsten nou niet bepaald bij hen terechtkomen.

Steeds vaker denk ik dat het voor de snelheid van de energietransitie helemaal niet uitmaakt welke partij regeert. GroenLinks wil zoveel mogelijk laaghangend fruit plukken met overheidssubsidie. VVD wacht af tot duurzame energie financieel aantrekkelijk wordt en Shell zelf instapt omdat het winstgevend is, en plukt dan in een keer de hele boom leeg. Op welke manier heb je uiteindelijk het snelst al het fruit geoogst?

Steeds meer geweldige initiatieven komen geheel en al zonder overheidsbemoeienis en subsidie tot stand. Ik kan daar reuze vrolijk van worden. Bij de energietransitie zie ik als taak voor de lokale overheid het faciliteren van de vertaling van innovatieve technologie naar mogelijkheden voor normale mensen in normale huizen in normale wijken. Snap je het nog? Ik wil geen nieuwe kloof tussen de kopgroep in heerlijk comfortabele huizen met nul-op-de-meter en het peloton dat kou kleumt. Nou, dat wil ik dus in mijn verkiezingsprogramma schrijven. In wat minder ambtelijke taal uiteraard. Eitje.

En al twee weken lang vraagt minstens een keer per dag iemand of ik al over de klap heen ben. Nou nee, wrijf het er nog maar eens in.

Beloofd: morgen schrijf ik over kleren verven en voorlopige lees je geen politiek meer op dit blog.