Nou dat hoelahoepelen is wel een dingetje hoor, jee wat zwaar. Ik had er eigenlijk voor het eerst over gelezen bij Huisvlijt, in een tussenzinnetje, zoiets als  ‘en dan 20 minuten per dag hoelahoepen’ schreef ze. Nu mijn eettafel in de tuin staat en de eetkamer dus leeg is, kan ik binnen hoelahoepen. Ik heb een echte gekocht, van 1,2 kg met foam eromheen en met massageribbels. Nou, loodzwaar hoor, wat een topsport. De eerste keer valt mee, is dat alles dacht ik, maar de derde keer is loodzwaar. 

Nee, helaas heb ik nog geen wespentaille. Nog even doorhoepelen dus.

Zo’n hoelahoep is best duur, veel duurder dan een speelgoedding. Maar als je dan bedenkt dat hij ongeveer een maandbedrag sportschool kost, is het dus gewoon een heel goede goedkope investering. Ik heb nu een yogamat, een springtouw, een skippiebal en een hoelahoep. Touwtje springen vind ik erg leuk, maar ik snap werkelijk niet dat ik dat als kind gewoon uren kon volhouden. Was ik als kind nooit moe? Ik huppelde altijd naar school, ik herinner me nog goed dat ik me een keer realiseerde dat volwassenen langzaam lopen. Ik liep nooit langzaam, nooit, ik wist niet dat dat kon zeg maar. Huppelen, hinkelen, touwtje springen, hoepelen: buiten was bewegen. 

Vroeger…. Even mijmeren hoor.

Kan dat weer? Hmm, ik ga nu, het is kwart voor twaalf s avonds laat, nog even op straat touwtje springen. Lekker na zo’n eindeloze zitdag.

Advertenties