Nog een paar dagen en dan begint hier het politieke reces. Reces is zoiets als vakantie, behalve dan dat je altijd teruggeroepen kunt worden, dat je aanspreekbaar blijft, dat er iets kan gebeuren waardoor je toch weer stukken moet lezen. De post en mails gaan door. De ambtenaren blijven schrijven. De wethouders blijven besturen en de griffie blijft stukken opsturen. En Wageningers blijven komen met dingen en dingetjes die hen bezighouden.

Maar toch: het voelt als vakantie. De avonden vrij!!! En dat in de zomer, nu de avonden zo heerlijk lang zijn. 

Gisteren was de laatste repetitie voor de zomer van het orkest waar ik concertmeester ben. Ook dat voelt als vakantie, hoewel ik uiteraard niet mijn viool 6 weken in zijn kist kan laten liggen. Ik blijf dagelijks oefenen, maar ook dat voelt als vakantie.

Dus heb ik extra veel dagen werken aangevraagd. Tot eind augustus, wanneer de politiek en de muziek weer begint, werk ik vier dagen in de week. 

Onverbeterlijk, ikke.

Maar dan nog, die vrije avonden, die lange dagen: ik geniet. 

Het zou leuk zijn als het nu zou ophouden met regenen zodat ik de uiterwaarden ik kan, wandelen, nee slenteren is het meer, met flora in mijn zak op zoek naar de 443 planten die daar groeien. Waarvan ik er nu ruim 180 gezien heb, hmm, prutsbeginner ben ik toch.

Vakantie dus. Alleen maar leuke dingen doen lekker heen en weer fietsen, leuk werk, wandelen, truitje breien, hoelahoepelen, viool spelen, lezen. De computer staat uit. 

Wat ik ook ga doen: stukjes schrijven op dit blog. Maar dan wel op de ipad, dus met meer typfouten dan gewoonlijk. Dus hier zit ik, tuindeuren wijd open, koffie naast me, poes binnen aaibereik, op de oude stoel van mijn Oma heerlijk te lezen en te typen. Vakantie, zo moet het zijn.

Hoe vier jij vakantie als je eigenlijk geen vakantie hebt?

Advertenties