Een tijdperk voorbij: de TV staat klaar in de gang om weggebracht te worden naar de milieustraat. HIj kijkt me meewarig aan, we hebben veel samen beleefd, hij en ik. Is het afgelopen met onze vriendschap? Ik vind oude dingen wegdoen echt lastig en voel wel wat voor het geloof dat dingen ook een ziel hebben. Ik weet natuurlijk best dat dat niet zo is, maar toch maar toch.

Deze TV heb ik gekocht in 2004, net terug in Nederland. Ik wou perse een kleine flatscreen. Die grote glimmende bestonden nog niet, maar daar was ik ook niet naar op zoek. Ik heb toen voor 700 euro deze TV gekocht, iets groter dan het scherm dat ik nu voor mij heb, met een stukke pixel, waardoor alle donkere films een sterretje teveel hebben. Vanwege die stukke pixel kreeg ik 50% korting, in een zaak die nu allang failliet is.

Deze TV was dus in 2004 1400 euro, wow, nu krijg je er geen tientje meer voor. LCD scherm, niet scherp, klein beeld. O ja, de aansluiting is zo verouderd dat ik een keer met een kroonsteentje een nieuwe plug eraan heb moeten zetten toen ik weer eens een nieuw modem kreeg van Ziggo of Chello, zonder gaatje waar mijn TV in paste! En deze TV is pas 13 jaar oud!

Dat is overigens allemaal niet de reden dat hij weg moet. Zoon3 heeft me overtuigd dat een TV abonnement niet nodig is. Ik kijk toch alleen de eerste tien zenders, en die kan ik wel van de kabel halen. Klopt, scheelt weer 60 euro per jaar, maar toen was ik Politiek24 kwijt, en dat is mijn achtergrondradio.

En zo ontdekte ik TV kijken op de laptop. Het scherm is net zo groot, helderder, beter geluid, beter beeld. Ik kan alles wat ik wil zien op deze laptop zien, NPO dus. Waarom heb ik niet eerder geluisterd naar Zoons die me dit al zo vaak hadden gezegd (Ik typte net eerst de zin ‘Waarom heeft niemand me dat eerder verteld?’, maar ik moet toegeven dat Zoons me dit al heel vaak eerder hadden verteld. Maar sommige ontwikkelingen gaan me te snel, ik heb dan zin om te bankhangen en geen zin om te luisteren naar een verhaal over TV en computers en Ziggo en wifi en kabel en het verschil met online kijken.)

Toen ik in 2008 twee appartementen maakte op zolder, heb ik nog zelf helemaal in mijn eentje door mijn hele huis een TV-netwerk aangelegd. Zoon wilde TV op zijn kamer, ik op mijn slaapkamer, dus we hadden vier TV aansluitingen nodig, want de twee kamerbewoners wilden dus ook TV. Later, toen de asielzoeker anderhalf jaar bij mij logeerde, maakte ik er nog een aansluiting bij, vijf TV’s in een huis.

Naast de TV staat er een grote plastic zak vol witte snoeren, verdeeldingen, kabelverlengdingen klaar om weggebracht te worden. Allemaal tien jaar geleden voor veel geld gekocht. Ik vraag timide aan Huisgenoot, gebruik je wel eens de TV-aansluiting? Hij kijkt me aan alsof ik vraag of ik het over een telexverbinding heb. Volkomen verouderd, een TV-aansluiting, waar heeft ze het over. Tja, tien jaar geleden, toen dit top modern was, zat deze jongen nog op de lagere school en had waarschijnlijk geen idee hoe het Sinterklaasjournaal in en uit zijn TV kwam.

En zo is er weer een tijdperk voorbij. Het TV-tijdperk. De generatie van mijn ouders richtte de zitkamer in met de TV als middelpunt van aandacht. De hele avond keken we TV, Nederland 1 en 2 hadden we, en Duitsland, want daar sneeuwde het net iets minder dan in Hilversum. De volgende dag op school was de TV van de avond ervoor een vast gespreksonderwerp.

TV was toen nieuw. Ik denk dat mijn Vader een TV kocht vanwege de maanlanding. Was dat in 1969? Ik mocht alleen naar ‘Woord voor Woord’ kijken, kinderverhalen uit de Bijbel. Mijn ouders keken naar de NCRV. Ha, toen kwam de VPRO, vrijzinnig protestants, en ging voor mijn Vader de wereld open. Hij zat zich te bescheuren bij de dikvoormekaar show van Sjef van Oekel, en mijn Moeder, die veel strenger in de leer was en vaak ’s avonds naar vergaderingen van de kerkeraad ging, maar denken dat hij naar de keurige vrijzinnig protestantse radio omroep keek. Mijn vader kende de hele Bijbel uit zijn hoofd, en gooide er zo een bijbeltekst overheen als de dominee hem fijntjes erop wees dat iets eigenlijk niet mocht.

O ja, TV. Dat was zo’n bolle beeldbuis waarop het altijd sneeuwde. Ik denk dat ik echt dacht dat het sneeuwde op de maan. Had ik immers zelf gezien.

Ik kan me bezorgde wijsneuzen herinneren die zorgelijk verkondigden hoeveel uren jongeren TV kijken. Nou, Zoons kijken nooit. Ze snappen echt niet dat ik naar iets kijk dat me toevallig voorgeschoteld wordt, en dan nog met reclame tussendoor. Ze kiezen zelf wat ze willen zien, en dat is eigenlijk altijd goed spul. Nooit ‘Ik vertrek’, ‘Boer zoekt vrouw’, of CSI, maar goede documentaires en films.  Ik inmiddels ook, hoewel: de zondagavond is mijn lievelingsavond met Witteman en de Monitor.

Op politiek24 hoor ik dat de Ster-inkomsten zo dalen. Het TV-tijdperk is gewoon voorbij en mijn TV en de zak met snoeren in de gang is daar een symptoom van. Ik heb dat hele tijdperk meegemaakt, opkomst, hoogtijdagen en verval.  Raar dat er nu kinderen opgroeien voor wie TV een verouderde technologie is. Voor wie TV net zoiets is als een Hoorspel op de radio voor mij: leuk als ouderen erover vertellen, verhalen uit de oude doos. Sommige veranderingen gaan me echt te snel.

 

 

Advertenties