Nu zelfs de allerlaatste politieke partij hier in Wageningen het verduurzamen van de samenleving in de topdrie van prioriteiten heeft gezet, gaat de discussie niet meer over Wat maar over Hoe. En daarin verschillen we nogal.

Ik zie twee wegen, en ik kies de tweede.

De eerste weg is de traditionele linkse insteek: het steunen van particuliere initiatieven. Bijvoorbeeld subsidies aan particulieren die hun huis willen isoleren of van zonnepanelen voorzien, financiele steun aan clubs die met een aantal mensen samen energie willen opwekken. Particuliere initiatieven zijn goed omdat ze de grenzen van wat kan en niet kan oprekken en nieuwe technologieen uitproberen. Maar ik denk niet dat daardoor de hele samenleving op tijd aan de overkant van de duurzaamheidskloof komt.

Iedereen moet op tijd aan de overkant van de kloof staan. De voorhoede spant een draad en begint; de grootste durfals gaan. Na een tijd staat een deel aan de overkant, maar het blijft een dunne draad en de massa blijft staan. En wie zijn de laatsten?

Ik heb bewondering voor de voorhoede, maar ik denk niet dat de overheid de voorhoede naar de overkant hoeft te helpen. Dat doen ze zelf wel, al pionerend, samen met bedrijven die er geld in zien en van de smalle draad een bruggetje maken. De overheid moet, is mijn politieke overtuiging, dit smalle bruggetje verbreden en verstevigen zodat iedereen tegelijk eroverheen kan gaan. Dan staan we met zijn allen aan de goede kant, op tijd, voordat Groningen definitief instort, de olie op en de ijskap weg is.

Van pionieren naar uitrollen. Ik ben overtuigd dat we langzamerhand zover zijn. Dat er genoeg bewezen technologieen zijn die de overheid nu kan uitrollen over de hele samenleving. Een voorbeeld: in Wageningen willen we alle nieuwe huizen gasloos maken, niet vanaf over vijf jaar maar vanaf nu. Niet alleen dure huizen, maar juist goedkope. Zodat nieuwe huizenbezitters van goedkope huizen eindelijk ook de kloof oversteken.

Wat vind jij? Ik lees het graag.