Vegan donuts eten in Berlijn, Zoon1 knuffelen, rondlopen in de miljoenenstad vol gaten die de hele Europese geschiedenis openlijk toont, ongelooflijk lekker vegan eten, heen en weer met de metro en me vergapen aan de meest merkwaardige gebouwen. Ik bestel een kop koffie in een hip café maar kan nicht mit der Pinkarte bezahlen, nur mit der Kreditkarte.  Zoon1 heeft me vaker uitgelegd dat Berlijners banken en overheid niet vertrouwen, de pin niet vertrouwen, niet vertrouwen op privacywetten. Nee, in Berlijn betaal je contant. Ook in hip oostBerlijn, mengkroes van de hippe wereld waar Engels de standaardtaal is. Zijn daar ook politieke debatten over het verdwijnen van het Duits?

Zoon1 woont al weer jaren in Berlijn en min of meer geregeld reis ik naar hem toe. Zo leuk om als moeder even een kijkje te nemen in zijn wereld. Hij zet de deur niet te wijd open overigens. Ik slaap in een Airbnb en rammel  mijn rolkoffer door de oude volksbuurt en til hem de trap op van een  appartementenblok met een voorhuis en een achterhuis.  Een twintigtal appartementen rond een stille groene binnentuin. In een volksbuurt waar de oorspronkelijke bewoners van Turkse en Duitse afkomst met lede ogen toezien hoe hun buurt verandert.

Zoon1 leeft daar in het hippe Neukölln, waar volgens mij alleen leeftijdgenoten wonen, tussen Turkse en Duitse Berlijners  die zich ontheemd voelen nu hun stad wordt overgenomen door types als mijn Zoon. Ik begrijp hen best. Wat moeten de Berlijnse gezinnen en oudere garde met een vegan donut shop? Wat was er mis met hun buurtcafe? Waarom alles in het Engels? Wat is er mis met lekkere Currywurst en waarom worden dat soort eettentjes massaal overgenomen en omgezet in iets hips en internationaals, liefst vegan. Zoon1 heeft een slagerij opgekocht en omgezet in een vegan donut café. Komisch wel, hij gebruikt de professionele keuken.

Zo kijk ik met twee paar ogen om me heen. Ik leef mee met Amsterdammers die zich ergeren aan de massa toeristen en de gentrificatie van hun stad. Dat je wordt aangesproken in het Engels.  Dat er meer chocoladebars zijn dan bakkers. Maar in Berlijn geniet ik er zelf van.

Het meest geniet ik nog van het kletsen met Zoon1, samen slenteren door zijn stad. Ik ben net een kip die haar kuikentje naar een jaar weer terugziet.