Afgelopen weekend heb ik nog een naaiklusje opgeknapt wat al een jaar lag te wachten: het smaller maken van de pijpen van een slobberzomerbroek. Ik had hem zelf gemaakt en eigenlijk is het model Marlene Dietrich: bandplooi en wijde rechte pijpen. Super charmant bij Marlene, maar mij staat het niet.

Vorig jaar stond hij ook al niet, en toen heb ik de pijpen smaller gemaakt op een nogal knullerige manier: wel snel klaar maar niet netjes. Snel klaar willen zijn is een verleiding van zelf kleren naaien waar je je echt tegen moet verzetten. Het gaat niet om de snelheid maar om het resultaat.

Bovendien had ik vorig jaar een blouse gemaakt van dezelfde stof. Een leuke blouse, maar hij past niet in de broek (daarvoor is de broek te hoog) en hij past er ook niet overheen (daarvoor is de blouse te lang). Dus die combinatie had ik nog nooit aangehad, terwijl jumpsuits in de mode zijn en mij goed staan, ook handige fake jumpsuits. Zeker van deze leuke blauwgroene Afrikaanse katoen met handbedrukte olifantjes.

Ik besluit er ruim de tijd voor te nemen. Eerst de broek: Die heb ik naar onderen toe nog smaller gemaakt en dit keer de zoom en naden netjes afgewerkt. Perfect, ik word vrolijk. Maar met de blouse erbij lijkt het een vormloos communistisch pak. Ik knip vijf centimeter van de zoom van de blouse af, en werk ook deze netjes af, pas de boel en kijk super tevreden in de spiegel.

’s Middags heb ik een feestmiddag van het orkest en ik neem de complimentjes vrolijk in ontvangst. ‘Wat een leuk pak. Zelf gemaakt? Echt? Knap hoor.’

Advertenties