Geinspireerd door het blog van Suzanne neem ik me voor een serie te schrijven ‘elke maand een’. Zij heeft zo de afgelopen jaren al diverse dingen besproken, van musea tot kanotochten. Ik neem me voor om te schrijven over mijn gelezen boeken, wandeltochten en bezochte musea.

Met pinksteren heb ik weer eens een museumjaarkaart gekocht. Dat was bij een bezoek aan het Drents Museum in Assen: een schitterend museum, in zo’n mooi gebouw dat ze er eigenlijk niks hoeven op te hangen om toch te genieten. Het leuke van een museumjaarkaart is dat ik me min of meer verplicht voel om er dan ook gebruik van te maken. En zo kom ik nog eens ergens waar ik anders ‘laat maar’ bij had gezegd.

Het Drents museum in Assen dus. Daar is tot november een tentoonstelling te zien met  de wondermooie naam Sprezzatura. Nou spreek ik Spaans en Portugees, en Italiaans lijkt daarop, maar ik ken het woord sprezzatura niet. Googelen levert dit op:

Sprezzatura: Een prachtig Italiaans woord dat niet 1-2-3 in het Nederlands te vertalen is, maar dat zich –met een zeker verlies van kracht van de oorspronkelijke (Italiaanse) betekenis– laat omschrijven als ‘de schijn van moeiteloosheid’, of, ‘geoefende nonchalance’.

Het is dus al weer meer dan een maand geleden dat ik er geweest ben, en ik kan me de details niet meer herinneren. Maar nou niet mopperen – wat een flutblog is dit toch – want juist door dit te typen haal ik de herinneringen weer omhoog. Bovendien heb ik de prachtige folder nog staan tegen de boekenkast en is internet geduldig: Suzanne, dank je wel voor het idee. Ook boeken vergeet ik vaak, zeker bibliotheekboeken. Ok, jullie hebben het al wel eerder gemerkt: mijn hersens springen altijd alle kanten op, doodmoe word ik van mezelf. Daarom is deze serie goed voor mij, zo onthoud ik wat ik gezien heb. Jullie moeten dan maar meelezen.

Het Drents Museum in Assen dus, met de tentoonstelling Sprezzatura. Op de website van het museum staan natuurlijk alle gegevens, die hoef ik je niet te geven. Er staan ook voorbeelden van schilderijen op de website: dit blog blijft plaatjesloos. Het gaat om Italiaanse hoog-romantiek van de tweede helft van de 19de eeuw. Een tijd van optimisme en geïdealiseerde werkelijkheid. Schilders zetten hun prachtige land vol prachtige mensen zo mooi mogelijk op het doek. Italië werd toen 1 land en sommige schilders gingen daarvan uit hun dak. Hun schilderijen vol dweperij zouden niet misstaan in een tentoonstelling over socialistische schilderijen uit het Oostblok. Anderen schilderen schitterende natuur, schitterende mensen, schitterende steden: alles met een vertrouwen en een verleidingskunst die ik associeer met Italianen.

Aan deze optimistische tijd kwam een hard eind met de eerste wereldoorlog, en dat was het einde van de Sprezzatura.

 

Advertenties