Ok, het mislukte naaiproject dus.

Ik had nog een zespersoons familietent liggen. Die gebruik ik nooit meer: ik ben alleen, ik heb geen auto. Nou ja, je snapt hem: mooie tent, maar niet voor mij.

En toen dacht ik in een dolle bui om hem kleiner te maken. Met als doel een handzame tweepersoonstent met een luifel. Ik wou dus het middenstuk eruit halen.

Het was bovendien iets of niets: de tent was oud, had al een herstelde scheur. Onverkoopbaar en onweggeefbaar. Hij lag te wachten op de toekomstige grote families van een van mijn Zoons, maar eigenlijk dacht ik niet dat die dan nog zo’n oude tent zouden willen. Het was geen De Waard die generaties meegaat, wel een goede overigens van Eureka. Toptent.

Ik maakte best een goed plan, vond ik zelf, en had er ook wel aarzelend vertrouwen in. Ik haalde de tent van de vliering en deed in de eetkamer de zak open. En toen ging ik bijna dood van plastic stof. Gelukkig stonden alle deuren open, maar het was echt een wolk ellende.

Het bleek dat de plastic ramen waren verpulverd, tot stof vergaan. Die had ik eruit kunnen knippen en vervangen door vitrage, veel beter dan plastic natuurlijk. Maar die wolken plastic om me heen, wat een ellende.

Ik had er geen zin meer in. Ik heb de tent weer ingepakt, in een kliko gedumpt, en heb de kamers gestofzuigd. Inclusief muren.

Weg tent. Mocht ik een fijne tweepersoonstent willen, dan koop ik een nieuwe. Zonder plastic ramen natuurlijk.

Advertenties