Vanmorgen om kwart over zes zat ik al op de fiets. Het was donker, mistig en stil. Bij veel huizen was buiten de kerstverlichting aan. Ik was de enige die het zag en het stoorde me. Ik houd van het donker. Ik fiets met mijn voorlamp uit, dan zie ik meer. Het fietspad is gelukkig niet verlicht: de middenstrepen helpen mij voldoende om me niet het gras in te laten rijden.

Straks om vijf uur fiets ik weer naar huis: ook dan is het donker, nou ja, donker: volop kerst- en straatverlichting. Men begint dan ook al wat te knallen. Ik schrik me dan altijd onwijs.

Morgen, morgen gaan we weer aan het milieu denken, het klimaat, de toekomst van onszelf, onze kinderen en kleinkinderen. Morgen, ja morgen denken we weer aan PAS, PFAS, stikstof, CO2. Eerst nog even de kerstlampjes aan die niemand ziet en lekker knallen.